De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

5. Het Grote Niets

Het scheelde weinig of we hadden geen advies voor u. Terwijl het toch een makkelijk weekje had moeten zijn. Geschokte Groningers, oerwoudgeluiden in Orang-Oeteldonk, staatssecretaris Mansveld die vergat een la open te trekken: meer dan genoeg gelegenheid om een stevige mening te ontwikkelen. Maar het lukte niet. En dat lag aan Haar.
Al jaren lag het draaiboek op de burelen van de Betrouwbare Mannetjes en maandagmiddag kwam dan eindelijk het verlossende nieuws. Abdicatie! Abdicatie! Extra journaals, veel Jeroen Snel, en speciale bewaarnummers van de dagbladen in het verschiet. Het zou heerlijk worden. Maar om half zeven was alles eigenlijk wel zo’n beetje gezegd. En toen had Hare Majesteit Zelf nog niet eens gesproken.
Op woensdag waren de kranten nog steeds gevuld met dezelfde berichten. Ja zeg, toen wisten we het wel. Dat we geen kroning hebben, waarom Claus prins was, maar Maxima koningin wordt, en dat haar dochters steeds meer op de trainer van Feyenoord gaan lijken. Wie rekende op interessante discussies over het bestaansrecht van het Koningshuis of de geschiktheid van Willem-Alexander kwam bedrogen uit. Het moest wel gezellig blijven. We kregen een all you can eat aan oranjegezindheid voorgeschoteld. Het werd een ongeëvenaard Blauw-Bloedbad.
Naarstig waren wij op zoek naar een ander onderwerp. Iets wat ons hart sneller zou doen kloppen. Maar nergens wilde een goede discussie loskomen. We bleven maar bij de vorstin. Plotseling drong het tot ons door: dit is het einde van een tijdperk. Jarenlang regen de Koninklijke mijlpalen zich aaneen. Nu duurt het nog decennia voordat Amalia gaat trouwen, zwanger raakt, en de troon mag bestijgen.
Nee, Beatrix’ videoboodschap was een aankondiging van het Grote Niets. Een zwart gat waarin geen mening overleeft. En we hebben het geprobeerd. God, we hebben het geprobeerd. Mali, de oplopende spanning tussen Israël en Syrië, we hebben zelfs getracht de dood gewaande dopingdiscussie te reanimeren. Niets kreeg weerklank in de alles verstommende leegte.
Gelukkig is er dan altijd Ramsey Nasr. Zijn ietwat onsmakelijke ode aan de vorstin wekte het lamgeslagen meningencircus op de sociale media weer een beetje tot leven. Wat een aansteller! Wat een lyrisch geleuter! Ook wij vroegen ons af of het nodig was om een bejaarde vrouw toe te spreken met ‘O, zoete onbereikbaarheid’, maar wij zagen wat hij deed. Hij speelde de boeman. Voor ons. Hij bood ons een klein lichtstraaltje in een compleet verduisterde circustent. Mensen vonden eindelijk weer wat! Op het moment dat wij hem het hardst nodig hadden, was hij daar. Of, in de onbegrijpelijke woorden van zijn opvolgster: KLEDDERRRR KLENG!
Wij zullen Ramsey Nasr nog missen. Daarom deze week een eerbetoon aan de scheidend Dichter des Vaderlands. Niets maakt immers zoveel indruk als het uit het hoofd reciteren van hoogdravende poëzie. Ons advies voor deze week:

Verschrompeld zijn wij;
in de peilloze diepte van;
kritiseren, abdiceren, nationaliseren;
Als tronen onbereikbaar blijven, kopen wij;
banken, opdat wij ons in stilstaande treinen;
directeuren kunnen wanen.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 04/02/2013 by in Columns Volkskrant (archief) and tagged .