De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

26. Verdwaald

Wat een heerlijke week was het. Weliswaar 25 jaar geleden, maar toch. We konden er geen genoeg van krijgen. De snorren van Van Aerle en van Van Tiggelen, het lullige kopballetje van Kieft, de meekleurende zonnebril van Nol de Ruiter. Avond na avond, katern na katern. Eindeloos terugblikken. Heerlijk. Maar de tijd dat we het wél beter deden dan de Duitsers is voorbij. Wij moeten weer eens extra bezuinigen.

Bezuinigen. Alleen de aankondiging ervan levert al ongeveer evenveel meningen als bespaarde euro’s op. Normaal gesproken is er in het hele pandemonium dan een duidelijke constante te ontdekken: niet ik. Natuurlijk, er moet bezuinigd worden, maar graag niet bij mij. En uiteraard moet er meer geld worden uitgegeven, maar vraag het eens aan hem. Iedereen gaat de pijn voelen, maar wij liever niet. Een ander moet het maar oplossen.

Toch lijkt er nu meer aan de hand. Onze nationale economie herstelt moeizamer dan Nelson Mandela en de paniek slaat zo onderhand toe. En paniek, zo weten wij, is de vruchtbaarste voedingsbodem voor een lukrake mening.

Nauwelijks hadden we de bedrijfswagen ingereden die we gedwee hadden aangeschaft na de oproep van Mark Rutte of Diederik Samsom kwamde hand ophouden. Tijdens de verkiezingen was de gezellige Pvda-krullenbol nog zo happig op het verkondigen van de realistische boodschap, nu smeekte hij ons de economie aan te slingeren. Ja, de koekoek. De laatste keer dat wij in ruil voor geluk en voorspoed financieel zo schandalig werden uitgekleed, hielden we er tenminste nog een handjevol Scientology-cursussen en een veertiendelige Dianetics-set aan over. Nee, Samsom wist het kennelijk ook niet meer.

En hij was de enige niet. De commentatoren mochten Bernard Wientjes dan wel bespotten om zijn rare plannetje en zijn verrekte tafelzilver, van hun eigen bijdrage zou de oplossing ook vast niet komen. Ze pakken het helemaal verkeerd aan! Gewoon niet bezuinigen. Kan ons het schelen. Niemand doet het, en niemand wil het. En niks geen reces! Alle verloven intrekken en keihard werken om uit die vermaledijde crisis te komen. Ach ja, vanaf de zijlijn heeft iedereen gelijk. Het leek ons allemaal ongeveer even realistisch als het morele appel van staatssecretaris Dekker om Antoinette Hertsenberg een gedeelte van haar salaris te laten inleveren.

Laten we wel zijn. Eigenlijk doen Rutte en Samsom gewoon wat wij allemaal altijd doen als het om bezuinigingen gaat: van ons moet het niet komen, lossen jullie het op? Eindelijk volksvertegenwoordiging in de ware betekenis van het woord.

Wij keken de finale van ‘88 nog eens terug. Het bezuinigingsdebat in een notendop. Wilde schoten naar voren, in de hoop dat er eens een verdwaalde voorzet bij zit die zomaar op de slof van een Marco van Basten terecht komt, en onverwacht achter de keeper belandt. We zijn een goed stel hoor.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Als Samsom en Rutte zo graag positief volk willen zien, moeten ze lekker drie weken het peloton gaan volgen.

Veel plezier van uw mening!
 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 01/07/2013 by in Columns Volkskrant (archief).