De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

38. Thierry Picking

Oikofobie. Ondanks de klassieke opleiding van zo’n 50% van de Betrouwbare Mannetjes hadden we er nog nooit van gehoord. Toch konden we deze week nergens anders aan denken. Thierry Baudet, doctor, meester en onbeëdigd erevoorzitter van onze Vereniging voor Jonge Oude Mannen publiceerde het ene na het andere opiniestuk ter promotie van zijn gelijknamige boek. Wij trokken onze vieze broek weer aan en snelden andermaal naar De Nieuwe Boekhandel.

Oikos is Grieks voor thuis en niet toevallig het tegenovergestelde van xenos. Aan xenofobie lijdt bijna niemand volgens de 30-jarige wijsgeer. ‘We eten allemaal wel eens Chinees’. Nee, dan oikofobie. Bevangen door zelfhaat proberen de politieke en culturele elite ons Nederland kapot te maken met massa-immigratie, multiculturalisme, moderne kunst (en Griekse titels voor boeken). U moet het zien als uw eigen huis. Stelt u zich eens voor dat dat wordt ingenomen door gasten, en die gaan ineens de boel verbouwen? Dan zou u zich ook niet meer thuis voelen, of wel soms?

We konden het niet ontkennen. De Betrouwbare Mannetjes zijn gek op Chinees. En dat gasten ons huis verbouwen herkennen wij ook. Van feestjes van toen we nog zo oud waren als Thierry Baudet. Nu hebben we kleine gasten die het huishouden dagelijks overhoop halen, atonale muziek maken, en ons continu abstracte kunst in de handen drukken. Het ene Betrouwbare Mannetje (kleine ballen) plakt het op de ijskast, het andere (grote ballen) mietert het direct bij het oud papier.

Nee, wij snapten het wel. Als je de elite haar gang laat gaan, eet je elke dag frietjes of pannenkoeken en blijven er elk weekend vriendjes logeren. Je bent niet meer welkom in je eigen huis en al snel word je met een lauwe bak Foe Yong Hai naar de bijkeuken verbannen. Dus gaan we de bedrijfshond maar uitlaten. Zo lang mogelijk en zo ver mogelijk van die vermaledijde oikos. Net zo lang tot we vergeten waar we ook alweer zitten in deze malle analogie en waarom we er überhaupt ooit aan begonnen zijn.

Maar fraaie vondst hoor. Als je een nieuw woord introduceert, heb je sowieso onze aandacht. Of het nou gaat om consuminderen, digibeet, flexitariër of salon-populist. En zeker als je er -fobie of -filie achter zet. Dat haalt die ingewikkelde nuance van tafel en je hebt iedereen direct waar je ze hebben wil: in het ziekbed. Gezellig. En ook nog eens behandelbaar. Gewoon rust pakken, u niet te veel van de wijs laten brengen door moderne fratsen als de nieuwe Van Gogh, een beetje opletten met de inname van Syrische asielzoekers, en u bent zo weer de oude.

Toch bleef een ander beeld hangen. Van een ontheemde heer, ontevreden banjerend door landhuis Nederland, waar hij zich niet thuis voelt. Voortdurend terugverlangend naar een herinnering die hij nooit heeft gehad. De zieke Thierry Baudet. Zelf ondraaglijk lijdend aan oikofobie. Dat stelde ons dan wel weer gerust. Oud-Hollandse ironie.

Voor de volgende week adviseren wij u de volgende mening:

Wat een mooi hoedje, waar doet ze dat van?

Veel plezier van uw mening!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 16/09/2013 by in Columns Volkskrant (archief).