De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

50. Madiba

Poef! Daar doofde de spotlight voor Edwin de Roy van Zuydewijn alweer. Kennelijk trekt Bernhard ook daarboven aan de touwtjes. Mooie boel. Net toen we ons stukje af hadden. Met de verrukkelijke cirkelredeneringen van AIVD-vriend Stan Dessens, het heerlijke, maar ongemakkelijke avondje, en een ambassadeur die geen respect heeft voor mannen die geen kinderen hebben om te slaan. We hadden zelfs een aardige verhandeling over de Stoeihoes van Albert Verlinde. Inclusief de verklaring waarin Albert het in de derde persoon over zichzelf had, iets wat de Betrouwbare Mannetjes alleen maar kunnen toejuichen. Maar het kon allemaal de prullenbak in. Mandela het gesterf.

We waren niet de enigen. Ook zij die hoopten hun boek te mogen presenteren, of even een praatje dachten te maken over hun nieuwe programma, hadden pech. De loftrompet werd uit het vet gehaald en iedereen moest even blazen. Afrikakenner Pia Dijkstra belde in bij Pauw en Witteman (niet zo onzeker Paul, hij staat je hartstikke leuk!) en Humberto duidde noodgedwongen met Menno Buch, Gordon en, welja, Hans Kraay jr. Gezellig. Madiba heeft ons leren samenleven, een volk verenigd, een wijs man. Woorden schoten te kort om dit mooie mens, deze messias, te typeren. Nou, en daar denken De Betrouwbare Mannetjes dus heel anders over.

Al bij leven stond niemand verder buiten de discussie dan meneer Mandela. Minst controversiële figuur ter wereld. Hors catégorie. Een held met een vergevingsgezindheid die je tegenwoordig hooguit bij Albert Verlinde ziet. Wilde je hem aanpakken op zijn terrorismeverleden? Deed hij zelf ook al, en bovendien: daar had hij even voor gezeten en daarna ruimschoots voor gecompenseerd. Wilde je zijn ophemeling ter discussie stellen? Gevangene 46664 was je voor. Elke discussie sloeg dood in het vacuüm van eensgezindheid. Iedereen dezelfde mening. Saai, saai, saai. En ook nu, in herdenking, staan we schouder aan schouder, zoals hij het graag gezien zou hebben. Iedereen gelijk, geen enkele onmin. Het is dwepen met de kraan open. Zeven miljard vrienden, evenzoveel weesjes. Snik.

Natuurlijk, u kunt wat variëren in de rouwvorm. Laat uw innerlijke poëet de vrije loop en doe als Abdelkader Benali (‘Je leerde ons uit welk poreus materiaal vrede wordt gemaakt. Slaap zacht, grote vriendelijke reus’). Of leg, in navolging van telefoonsekstsaar Buch, de vinger op de zere plek (‘Voor hen was die man een soort van held’). Vergeet vooral niet, als het even kan, zoals Maik de Boer het nieuws een beetje op uzelf betrekken (‘Ik had het voorrecht hem te ontmoeten omdat ik Astrid Joosten haar styling deed’). Allemaal even prachtig. Maar de kern van het probleem blijft: als Abdelkader en Maik het al eens zijn, wat valt er dan nog te bediscussiëren?

Nelson Rolihlala Mandela. Held, maar bovenal debatspons. Daar helpt die aanstellerige tweede naam niets aan. Met een beetje geluk is het allemaal snel voorbij en kunnen we weer over tot de orde van de dag.

Voor de volgende week adviseren wij u de volgende mening:
Ik ben blij dat we het zeker een jaar niet meer hoeven te hebben over de warme ballen van Sepp Blatter.
Veel plezier van uw nieuwe mening!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 09/12/2013 by in Columns Volkskrant (archief).