De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

7. Tegenstand

Ronald van Raak was ziedend. Het SP-Kamerlid zou de minister tijdens het debat wel eens even flink aanpakken. Plasterk zit in extra time, waarschuwde hij in het NOS Journaal. ‘Blessuretijd’ heette het in Pownews. En voor de duidelijkheid voegde hij er op Radio 1 nog even Overtime aan toe. Een clean sweep. Heerlijk.

De kleinste sportmetafoor drijft ons deze Olympische dagen tot het grootste enthousiasme. Dat gejeremieer dat het allemaal niets voorstelt omdat de gedrogeerde Nederlanders een veredeld NK rijden. Nee hoor, de Betrouwbare Mannetjes kijken gewoon alles. Van tweemansrodelen tot  ijsdansen, van gesmolten half pipe tot ploegenshorttrack. Alles. Natuurlijk, we hadden het ook liever geboycot, maar dan hadden we nooit van de goedgemutste snowboardmeisjes op de slope style geweten. Van negen tot negen Sotsji en dan ook nog La Mart bij Pauw en Witteman. Al had het gekund, we hadden het niet willen missen. De wederopstanding van de depressieve Bokito, de dekselse Sjinkie, en de blonde broertjes Mulder, van wie wij tot vorige week nog dachten dat ze alleen maar heel goed konden pianospelen.

Alleen voor het Plasterk-debat wilden we de Noordse combinatie nog wel laten schieten. De publieke tribune zat ramvol en Van Raak leek er klaar voor. Jarenlang had die jongen hier naartoe geleefd, en nu, hier, op dit moment moest hij pieken. Iedereen rekende op hem. Focus. Hij hoorde Plasterk bazelen over de ‘modus operandi’ van de geheime diensten. Pfff. Hier zou die leugenaar nooit mee wegkomen. Maar Bram van Ojik en Gerard Schouw reageerden veel te formeel op de lulkoek. En wat was CDA-voorleesmoeder Madeleine van Toorenburg godverdomme allemaal aan het doen? Ronald van Raak zat zich zichtbaar op te vreten. Hier schrikt die ijdeltuit toch niet van? Nee, dit schoot niet op.

Hij vloog de piste op en tastte direct diep in zijn verontwaardiging. Was mede-Ronald nou helemaal betoeterd? Hij wilde verdomme antwoorden! En wel nu! Als een vorst in ski-jas stond hij van achter de boarding te tetteren. Agnes Kant on steroids. Hij blies zichzelf helemaal op. Herstellen lukte niet meer en ook in zijn tweede run ging het mis. Iedere keer dat de oppositiepartijen een teen tussen de deur leken te krijgen knalde de socialistische Flappy Bird tegen de eerste microfoon die hij tegenkwam. Wat is dit! Denkt de minister soms dat wij gek zijn! Ronald van Raak was driftig op zoek naar zijn eigen modus operandi. Met een riante voorsprong de blessuretijd ingegaan en dan toch nog verliezen. Overconcentratie. Niet dat Van Raaks collega’s het veel beter deden. Die reden geheel volgens de Olympische gedachte rustige rondjes 34.

Ronald Plasterk. Winnaar bij gebrek aan tegenstand. Hij bood zijn excuses aan, beloofde beterschap en mocht lekker blijven zitten. En de oppositie had een mooie motie ter herinnering. Het was aandoenlijk geweest als het niet zo hopeloos was. Hij had niet eens voluit hoeven gaan.

Voor de volgende week adviseren wij u de volgende mening:

Drinken ze wijn in Rotterdam?

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 17/02/2014 by in Columns Volkskrant.