De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

26. Aandacht

We moeten het gewoon niet laten zien. Hier. Dit. Afgrijselijk is het. Kijk nou. Nee, we laten ons niet voor het propagandakarretje spannen. Zie ‘m nou zitten. Met die engerd ernaast. Jezus… Moeten we niet laten zien hoor, dit. Hooguit een foto. En in ieder geval niet meer dan een kort fragmentje. Met een beschrijving erbij, zodat de mensen precies weten wat het is dat ze niet moeten kijken.

We zaten roerloos met de emmer op schoot. We begrepen de argumenten wel en wij wilden het filmpje ook niet kijken, maar toch… Lastig. Hoe schenk je aandacht aan dingen waar je eigenlijk geen aandacht aan wilt schenken? Net op het moment dat je het Vrije Westen denkt te dienen, met zijn meningsuiting en nieuwsgaring, blijk je een vooruitgeschoven pion in de PR-legers van Dries Roelvink en Abu Bakr Al-Baghdadi.

En de stemming was sowieso al tot het vriespunt gedaald. Hoe lang moest het verdomme nog duren voordat iemand ons nomineerde? Een stukje awareness, daar kun je de Betrouwbare Mannetjes doorgaans zelfs ‘s nachts met een paar kuub ijswater voor wakker maken. Maar nu moesten ze opschieten, want de lol ging er zo onderhand wel van af. Wat gisteren nog een gezellige actie voor het goede doel leek, werd ineens afgedaan als walgelijke aandachtsprostitutie over de slappe ruggetjes van ALS-patiënten: de antiracismebanaan van Dani Alves is nog niet bruin, of de heren en dames BN’ers hebben weer een manier gevonden om de aandacht op zichzelf te vestigen!

We namen de emmers van schoot. Tja, daar zat wel wat in natuurlijk. Water over je hoofd. Tegen ALS. Wat dachten we in godsnaam? Ze hebben gelijk. Stomme emmer. We moeten gewoon doneren. Hoewel… als we iedereen laten weten wat we geven, is dat dan geen ijdeltuiterij? En als je zegt dat niemand hoeft te weten dat je doneert, zeg je dan niet stiekem alsnog dat je doneert? Wij hebben de Amy Groskamp-Ten Have niet paraat, maar dat lijkt ons toch ook niet topchic. Het begon te duizelen. Eigenhandig de succesvolle liefdadigheidscampagne de nek omdraaien door niemand te laten weten dat je geld geeft, dat kon toch ook de bedoeling niet wezen.

We staarden elkaar in complete verwarring aan. Andermaal waren we ten prooi gevallen aan de aandachtsparadox. We hadden het gruwelijke filmpje van James Foley niet gezien, maar we konden het inmiddels frame voor frame beschrijven. En in alle verontwaardiging over de tentoongespreide deugdzaamheid van Bekend Nederland, leek men ook vooral zichzelf op de borst te kloppen.

Gedesillusioneerd zetten we de emmer terug in de ijskast. We smeten alles over dat filmpje ongezien de prullenbak in en dat geld, dat houden we nog maar even in de zak. Dan valt ons in ieder geval niets te verwijten.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Ik doe mee aan Ik Stop Met Het Presenteren Van Een Talkshow Tegen Ebola, en ik nomineer Andries Knevel en Tijs van den Brink. Jullie hebben 24 uur, jongens!

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 25/08/2014 by in Columns Volkskrant.