De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

29. Sof

Ik zeg niet dat mijn zoontje van 3 het ook kan, maar mijn amateur-aquarellerende tante moet toch een heel eind komen. Och, De Betrouwbare Mannetjes hadden graag meegedaan aan het grote kunstdebat, maar we konden onze eigen bevlekte koppen er maar moeilijk bij houden. Het was bijna zover: Natuurlijk, die nieuwe telefoon, dat wisten we al. En met je mobiel betalen is leuk en aardig. Maar waar gaan we het komende jaar het spaargeld voor onze kinderen op stukslaan? One More Thing.

We moesten even slikken. Een horloge? Welke eeuw is dit? Die pseudo-Jobs stond een paar minuten geleden nog te verkondigen dat de schermen steeds groter werden en nu moeten we ineens weer met onze ogen knijpen als we een gelekte begroting willen lezen. We kopen hem heus wel, maar toch. Nee hoor, waardeloze keynote. En die livestream was ook al bagger.

Wat een sof. En toen we aan deze week begonnen, hadden we nog zulke hoge verwachtingen. De Rus zou sidderen van ons rapport. En IS zou de toorn van Onze Jongens gaan voelen en, laten we wel wezen, die Europese Titel konden we alvast op ons palmares zetten.

Maar het leek hoe langer hoe meer alsof we op de kermis bij zo’n grijpmachine stonden. Ons voorhoofd tegen het vettige plexiglas gedrukt, in de ijdele hoop het vanuit deze hoek wel goed in te kunnen schatten, te mikken op een horloge dat we eigenlijk niet eens willen hebben. Het ging ons niet gebeuren dat we alleen met een album van godbetert U2 naar huis zouden gaan. En als we niet zo’n stom klokje konden krijgen, dan toch in ieder geval dat mitrailleurtje.

Het leek een kwestie van een klein stukje naar voren, dan heel kort naar rechts, dan de rode knop indrukken en rustig binnenhengelen. Maar we grepen steeds naast. We blijken helemaal niet te kunnen voetballen, dat MH17-rapport vertelde alleen maar wat we allang wisten en meevechten mochten we ook al niet. Een te klein kamertje had jihadwezen van ons gemaakt. Nee, zelfs de rechterhand van Juncker kon ons niet bevredigen.

Teleurstelling maakt zich van ons meester. Waar zijn we nou mee bezig? We staan alleen maar de uitbater van dat stomme grijpapparaat rijk te maken. Toch gooien De Betrouwbare Mannetjes met liefde nog een euro in de kast. Natuurlijk weten we dat die dingen zo slap zijn afgesteld zijn dat je helemaal geen mooie prijs kúnt binnenhalen, maar zonder hoop vaart niemand wel en teleurstelling is nu eenmaal het bastaardkind van hoop. Daar kan Obama u alles over vertellen.

Wij stellen onze verlangens gewoon bij van horloge naar klein pluche knuffelbeestje. Net zolang tot we geen kleingeld meer hebben en we als troost een vrijkaartje voor de Marlene Dumas-tentoonstelling in ons hand geduwd krijgen. Als dat tegenvalt, hebben we in ieder geval iets om boos over te worden.

Voor de volgende week adviseren wij u de volgende mening:

Maar hoe weten we nou zeker of die Schotten ja of nee zeggen?

Veel plezier van uw nieuwe mening

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 22/09/2014 by in Columns Volkskrant.