De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

37. Pijnlijk

Schermafdruk 2014-11-10 12.45.08

Sorry dat ik het zeg hoor, maar het gaat wel om urine. U wilt er natuurlijk liever niet over praten, en misschien moeten we het er ook helemaal niet over willen hebben met z’n allen, maar toch. Uw eigen moeder. Ze laat ‘t zo lopen. Zo, flats, langs haar enkels. Denkt u daar wel eens aan? Doet dat dan helemaal niets met u? Rine?

De Betrouwbare Mannetjes zaten zich net op te vreten over privacyverstorende blauwe vinkjes toen staatssecretaris Van Rijn zich bij Jeroen Pauw kwam verantwoorden voor de continentiegraad van zijn moeder. Jeroen wilde het er ook liever niet over hebben, maar het was nou eenmaal het gesprek van de dag en dus moest het even onder de neus gewreven worden. Kwam door het Algemeen Dagblad. Daar hadden ze Van Rijn Sr. en zijn makker Ben Oude Nijhuis gesproken voor een reportage over een of andere houtbewerkingsknutselhoek in de zorginstelling. Maar toen Vadertje Staatssecretaris iets had laten vallen over personeelsgebrek was het: fuck die hele geriatrische nijverheid, we hebben hier een Staatssecretaris Zorg die in zijn snoeiharde bezuinigingsdrift zijn bloedeigen privé-moedertje laat verwaarlozen.

Nu zat de Zoon des Onheils dus in een soort New Yorkse jazzclub tegenover voice of a generation Ben Oude Nijhuis zijn beleid te verdedigen. En omdat ze het allemaal zo pijnlijk hadden gevonden, mochten beroepsbejaarden Wouke van Scherrenburg en Jan Slagter de volgende dag nog eens komen vertellen hoe ze de avond ervoor op twitter hun digitale blaas hadden uitgewrongen. Die Van Rijn had daar een beetje emotieloos gezeten, terwijl dat schattige oude mannetje maar gezellig door bleef keuvelen. Het kille beleid tegenover de schrijnende realiteit. Nee, dat zouden ze hun eigen ouders nooit aandoen. Sterker: die hadden in een hartstikke gezellig tehuis gezeten. En dan kon hij wel zeggen dat hij wat aan het opleidingsniveau ging doen, maar het ligt helemaal niet aan het personeel. Dat doet hartstikke zijn best. Van Rijn daarentegen leek alles verkeerd te hebben gedaan. Die man had daar ook nooit moeten gaan zitten. Nee hoor, beginnersfout. Wist je dat het ministerie het AD zelfs onder druk heeft gezet om niet te vermelden dat het om de vader van ging? Auw. Nog een blunder.

Arme Martin van Rijn. Twee avonden achtereen hadden we met opgetrokken knieën tussen onze vingers door naar de tv gekeken. We hadden al in bed moeten liggen, maar we moesten blijven kijken, en de herhaling ook. Het openbaren en uitmelken van andermans persoonlijke misère, een verzoek tot eerbiediging van de privacy bombarderen tot ontoelaatbare druk, de doorlopende plastische urineverwijzingen, en vooral het schaamteloos etaleren van superioriteit wanneer het over de eigen ouders ging. Nee, de Betrouwbare Mannetjes konden het allemaal nauwelijks aanzien. Pijnlijk was het inderdaad. Maar dat had niets met het optreden van de Staatssecretaris te maken.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Gelukkig is er geen minderheid die kan gaan zeuren nu ze recht op een regenboog afvaren.

Veel plezier van uw mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 10/11/2014 by in Columns Volkskrant.