De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

39. BN’ers

De nationale tv-actie voor ebolaslachtoffers staat op losse schroeven. Omdat onze BN’ers niet naar West-Afrika durven te reizen, zijn er te weinig ‘pakkende beelden’ om een complete uitzending te vullen. Mooie boel. Dus omdat Gaston Starreveld te beroerd is om bij wat Afrikanen aan te bellen, lopen de Samenwerkende Hulporganisaties miljoenen mis? Laffe honden.

De Betrouwbare Mannetjes waren net bezig de vlassige snorretjes in te vetten, toen we bij DWDD de Nederlandse versie van de Band Aid kerstklapper Do they know it’s Christmas Time voorbij zagen komen. De 3J’s hadden hun voornaamste J naar voren geschoven en de jongens van Tangerine, de eeneiige bastaardzoons van Herman Brusselmans, mochten ook meedoen. Gek genoeg waren de reacties weinig enthousiast. Stomme BN’ers. Het is nog C-garnituur ook. Wie is Ed Struijlaart om mij te vertellen dat ik geld moet geven? Sterker nog, wie is in godsnaam Ed Struijlaart?

BN’ers. Misschien wel ons favoriete materiaal. De enige Nederlanders die eenvoudiger als homogene groep te behandelen zijn dan zwarte internationals. En vooral in combinatie met liefdadigheid is het altijd heerlijk prijsschieten. Want doen ze niets, dan deugen ze niet. En als ze zich inzetten, dan doen ze dat alleen maar om voor zichzelf een publicitair slaatje klaar te maken. En anders zijn ze wel niet bekend genoeg Nederlander.

U kunt er van vinden wat u wil, zonder het gesnotter en gebedel van de bekendere landgenoot kennelijk geen voedselpakketten en extra jaartjes onderzoek. Nee, ons enige probleem is dat wij zo langzamerhand door de bomen het bos niet meer zien. Vroeger had je alleen Jos, Mies, Ron en Henny. En Willem Bol. Daar trokken de mensen graag de poeplap voor. Nu is het allemaal gewoon te veel. Te veel benefiet omdat er zo veel Bekende Nederlanders zijn en te veel Bekende Nederlanders omdat er zo veel benefiet is. Movember met Youri Mulder, Jim Bakkum die opstaat tegen kanker, een Ebolaballade met geweldenaar Ed Struijlaart. En dan moeten we straks Het Glazen Huis weer in, waar DJ’s om nog immer duistere redenen een week lang vloeibaar voedsel eten.

Al staande tegen kanker, schoot het ons te binnen: een quotum. Jaarlijks één zelfreinigend benefietgala waarin alle B-artiesten opstaan, maar dan tegen elkaar. We haastten ons naar de tekentafel. Een afvalrace moest het worden, want daar houden de mensen van. The Choice of Holland? So You Think You BN’er? Bas Muijs tegen Hind, Sylvana Simons tegen publiekslieveling Ed Struijlaert, kruisfinales, alles. Nee, het wordt schitterend. Het volk biedt op de favoriete kandidaat en het geld gaat naar de Filipijnen, een tsunami of een dan populaire ziekte. Met als hoofdprijs (tromroffel) een heuse A-status! En de verliezers? Die mogen nooit meer op tv. Die springen dit keer, hopsa, de vergetelheid in.

We leunden tevreden achterover en schonken elkaar nog eens in. Het was even eenvoudig als briljant. Kon dat belachelijke snorretje er ook weer af.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Heb je die docu over Ed Struijlaart al gezien?

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 24/11/2014 by in Columns Volkskrant.