De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

40. Stank

‘Wiens kaas men eet, wiens woord men spreekt gaat bij integratie helaas niet op. En wat een prachtig land zou het zijn zonder de islam. Zonder islam was Pim Fortuyn niet vermoord. Zonder islam had Lodewijk Asscher geen verkiezingsposter in het Turks laten maken. Apartheid zou een woord zijn uit de geschiedenisboeken. Zonder islam zat de politiek niet vol met islamknuffelaars’.

Of met lieden als Machiel de Graaf.

Het PVV-Kamerlid had dan misschien weinig brood gegeten van vaderlandse spreekwoorden, hij had er flink zin in tijdens het debat over de begroting van het ministerie van Sociale Zaken, Werkgelegenheid en Integratie. De norse bastaardzoon van Piet Bambergen was door zijn baas naar voren gestuurd om de boel eens goed wakker te schudden. Want een lawine aan Mohammedjes rolt ons tegemoet. De Nederlandse identiteit wordt via de baarmoeder om zeep geholpen. Niet zijn woorden, benadrukte De Graaf, maar die van Mouamar Khaddaffi, posterboy van Islamitisch Nederland. Nee, we moesten er maar eens helemaal mee ophouden. Hup, alle moskeeën dicht. Ook ‘dat ding’ in Groningen. ‘Vreselijke tent’ vond ie dat.

De backbench-collega’s van de andere partijen vonden Machiel stom. Hij ‘stond heel stoer dingen te roepen’ en was ‘‘vast heel gelukkig was met zichzelf’. Iemand vroeg nog of PVV’ers wel mochten juichen bij een doelpunt van ene Abraham Ifellay. Eat that Machiel! Ook de nationale twitterkanonnen, de ware schaduwelite van het land, zochten de ophef liever ergens anders. Nee, het wilde niet echt aanslaan. Het is de PVV mensen, dit wisten we toch al? Verkiezingsretoriek. Gewoon geen aandacht aan geven. Ja, een Stekeltje. ‘Niemand slaat nog acht op de anti-islam scheten uit de PVV-anus’ scheef Rob Vreeken donderdag in deze krant. Maar dat was het dan ook wel.

Terwijl de Betrouwbare Mannetjes de wiki-lemma’s over Fortuyn, Apartheid, en Afellay aan het bijwerken waren, liep het ballonnetje langzaam verder leeg. Kijk, dat radicaliseren uiteindelijk leidt tot opinie-inflatie hoef je ons niet uit te leggen. Maar als de gewenning zo groot wordt dat niemand nog opkijkt van rabiate praatjes, moet je oppassen. Daar kan onze favoriete financieel-geograaf Ewald Engelen u alles over vertellen. En ook conservatieve huiscasanova Thierry Baudet lijkt nog slechts enkele dwarse standpunten of één blouseknoopje verwijderd van een allesverstommend schouderophalen.

Natuurlijk vinden wij het niet erg om zo nu en dan in een scheet van Engelen of Baudet te zitten. Het hoort er een beetje bij, na een paar keer wapperen is de stank meestal wel gevlogen, en op een gegeven moment ruik je het niet meer. Noem het inflatielentie. Maar die rotte darmgeur van de PVV blijft in het hele huis hangen. En zou het toch fijn zijn als iemand af en toe even flink het raam openzet. Al was het maar om uit deze ellendige metafoor te komen.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Ik gooi mijn cocaïne voor de zekerheid altijd eerst een paar keer door de schoorsteen.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 15/12/2014 by in Columns Volkskrant.