De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

3. Ironie

‘Wat u doet is precies hetzelfde. Haat, angst en verdeeldheid zaaien. Tuurlijk, de terroristen doen het met wapens en u gebruikt een ander wapen, namelijk het woord.’ Oef. Diederik Samsom liet zijn vormcrisis in het Parijsdebat de vrije loop en vergeleek Geert Wilders gemakshalve maar even met de Kouachietjes. Gelukkig voor hem was iedereen in de war. Matthijs van Nieuwkerk bibberde zich op de fiets in recordtempo door de stad, Sybrand Haersma Buma zag weinig wat niet verboden kon worden, en Giel Beelen liet de ene dag de tranen langs zijn stevige montuur biggelen, om vervolgens de rode loper uit te rollen voor een antisemitische fabeltjesman. Het was complete chaos. Waarom haalt die rare schoolmevrouw die poster trouwens weg? En waarom hoor je he-le-maal niemand over Boko Haram?

Ontkenning, woede, hoop, verdriet, angst, alle fasen van rouwverwerking liepen kriskras door elkaar. En ondertussen was de traditionele ruzie over de erfenis al begonnen: de vrijheid van meningsuiting. Een debat waar het laatste hapje lucht al een tijdje uitgeknepen lijkt te zijn. De redactie van een satirisch tijdschrift betreuren om vervolgens een volstrekt humorloze discussie te voeren. Kom er maar eens op. De ironie viel niet aan te slepen: een aanslag plegen om een Mohammedcover om daarna 5 miljoen profeetjes als Turkse broden over de toonbank te zien vliegen, in reactie op de aanval op vrijheid vrijheden inperken, het vrije woord vieren en in een moeite door een onwelgevallige ‘komiek’ oppakken. Toch, veel werd er niet gelachen. In oorlogen mag de waarheid dan misschien als eerste sneuvelen, de grap stiefelt er alras achteraan.

Terwijl de oplossing heel simpel is. Gewoon het tegenovergestelde zeggen. Is ook wel zo veilig, want niemand weet precies wat je bedoelt: ‘Oh, wat is islam toch vredig. Nee, vooral lekker thee drinken en die jongens een jeugdhonk geven, dan gebeurt het niet meer.’ Supergrappig. En dan kunnen die Fransen vinden dat ironie l’arme du faible is, maar zeg zelf, wat hebben die nou helemaal van humor begrepen? En wat betekent het in godsnaam?

Nee hoor, gewoon bovenop op het gezicht van die dikke profeet gaan zitten en een flinke ruft laten. Hup, islamwitzen maken. Juist nu. En mocht iemand zeggen dat er eentje niet grappig is, ga er dan gerust vol tegenin. Want daar gaat het niet om. Het gaat om de vrijheid van fucking meningsuiting. Toch?

Of speelt er ook een stukje c’est le ton qui fait la musique-gebeuren? Als onze respectieve betere helften gaan zingen, krijgen ze toch ook geen complimenten voor de songtekst? Nee, dan kunnen ze een flinke bak kritiek op hun gekras verwachten. U bepaalt toch verdorie zelf wat leuk is en wat niet? Heus, zelfs ons mag u heel af en toe niet grappig vinden. Maar geen andere mening dulden en een grappie veel te ernstig nemen, dan doet u dus precies hetzelfde als wat de terroristen doen. En dit, voor de goede orde, is nou ironie.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Spin-off voor Yvon Jaspers: Vrouw zoekt Labradoodle.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 02/02/2015 by in Columns Volkskrant.