De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

14. Bij wijze van spreken

‘Een cockpit zonder piloten. Het is een ijzersterke metafoor.’ Matthijs van Nieuwkerk zei het nog maar eens. En nog een keer. Hij raakte er helemaal opgewonden van. Alsof het probleem van de financiële wereld hem nu plots duidelijk was geworden. Joris Luyendijk leek zich de ongelukkige timing van de beeldspraak wat meer aan te trekken dan de gastheer, maar het maakte niet uit. Het was eindelijk blootgelegd. En eng!

De Betrouwbare Mannetjes kregen het allemaal maar zijdelings mee vanaf het terras. Veels te lekker weer om avond aan avond beloftevolle politici als Jesse Klaver, Toupetje Tony van de PVV, en charismakanon annex jongste Henk van Nederland Henk Nijboer aan te moeten horen over het op hol geslagen moreel kompas van de bankensector. Nee, we geloofden het allemaal wel. Bankiers zijn nu al weken doelwit. En alles is zo onderhand wel gezegd. Bas Heijne kan tenminste zijn spaargeld nog ergens weghalen, en daar dan een stoot stukjes aan wijden. Maar wij? Zonder lasso losgelaten op de prairie van het onvermogen, zoals dat zo mooi heet.

Metaforen. Noem het een vorm van intellectuele luiheid, wij zijn er dol op. Altijd handig om je originele kijk te tonen of even buiten de ingewikkelde materie te zoeken naar een plek waar iedereen elkaar begrijpt. Het is in een handomdraai verzonnen bovendien. En het kan heerlijk ontsporen. Probeer een complexe situatie te reduceren tot een bakker en zijn brood, en voor je het weet staat de klant in ruil voor twee witte puntjes achter de toonbank je andere klanten te helpen omdat jij zo nodig zijn glutenvrij graan bij moet dorsen. Net zo werden de moreel-kompasroepers dus in alle ernst gevraagd wie het magnetisch veld eigenlijk geschapen heeft.

Toch, die lege cockpit, daar begrepen we niet veel van. Er zitten toch gewoon mensen achter de knuppel? Hooguit weten ze ondanks hun unieke talent niet waar ze mee bezig zijn. En maakt het dan nog uit dat de Staat de kerosine betaald heeft, zodat zij in de lucht kunnen blijven doorrommelen? En waarom krijg je tijdens de vlucht nooit een normaal broodje kaas maar moet daar altijd zo’n gore mosterdmayo-achtige zooi en een dot alfalfa op gegooid worden?

Nee, vergelijk het liever met het binnenlopen van de bestuurskamer van een eredivisieclub, waar je ontdekt dat die al die tijd wordt geleid door Joop Munsterman. Of met een treinrit waarin je de conducteur in elkaar geslagen ziet worden, je al je burgermoed bij elkaar raapt en naar de cabine rent, om erachter te komen dat je machinist met z’n malle baardje drie jaar geleden op vakantie naar Mali is gegaan.

Nou ja. Wij komen er ook niet helemaal uit. Uiteindelijk zitten we allemaal op het terras te hopen dat de collega van de serveerster inderdaad zo bij ons komt. Bij wijze van spreken dan.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

En ik had al een hele zooi muntjes over van Rokjesdag 2014.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 20/04/2015 by in Columns Volkskrant.