De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

17. Tieten

‘En ik heb het idee… dat JIJ dat bent die we daar zagen!’ Vanwege de documentaire 40 jaar Normaal waren Bennie Jolink en een platte kar vol fans naar Pauw afgereisd, en het meisje dat in het ongemakkelijk lang durende fragment in de intimiteit van een zweterig stalfeest onder enthousiaste aanmoediging van de jubilaris haar borsten onder haar t-shirt vandaan had getoverd, bleek zomaar in het publiek te zitten. Het leek Jeroen wel aardig haar nog even onverwacht en live in het zonnetje te zetten. Zat ze dan. In haar ogen zagen we alle vieze ooms en jolige collega’s de revue al passeren. We gaan beginnen!

De Betrouwbare Mannetjes zaten te wachten op enige duiding rondom het bedbadbrooddebat door Ferry Mingelen en die olijke JOVD-surrogaatsywert die de laatste weken continu mag opdraven, toen we op het stel gezellige blote bombonella’s werden getrakteerd. De presentator, vermoedelijk niet onder de indruk van een paar borsten meer of minder, reageerde laconiek: ‘Ach, we hebben het nu allemaal gezien en je hoeft je nergens voor te schamen. Toch?’

De uitvoering van het even zwaar bevochten als bekritiseerde BBB-akkoord was die middag geheel in stijl uitgelegd aan de oppositiepartijen. De PvdA wilde niet zeggen dat ze uitgeprocedeerde asielzoekers niet helpen, want uitgeholde idealen. De VVD wilde niet zeggen dat ze ze wel helpen, want hardwerkende Nederlanders. En als je dat maar vaag genoeg verwoordt, ben je het uiteindelijk zomaar met elkaar eens. Halbe ‘helder’ Zijlstra vond de exacte duur van de opvang helder: ‘Een beperkt aantal weken is wat anders dan enkele weken, dus er staat een beperkt aantal weken en dat is het ook.’ Helder toch? En dat de opvang werd beperkt tot de vijf grote steden en Ter Apel was volgens hem ‘geen dictaat’. Ja zeg, als dat al niet helder was?

Een compromis is nooit mooi, duidde Ferry. Wist Ferry veel. Nee, dit was veel fraaier dan een compromis: onenigheid verkocht als een sluitend akkoord. Daar kunnen we alleen maar lof voor hebben, een klassieke let’s agree to disagree. Je lost niks op, wekt de schijn van een gelukkig einde van een discussie, en bent in een handomdraai van het gezeur van zwager, koppige baas of gezworen coalitiepartner verlost. Ben je nog de verstandige jongen ook.

Natuurlijk, de straten lopen langzaam vol met net niet-doodvriezende asielzoekers, Damschreeuwers in de dop en Ruud de Wild, maar laten we wel wezen: het moet nog wel even dooretteren voor we hier in Baltimore zijn aanbeland. Wie dan leeft, wie dan zorgt, zeggen onze moedertjes altijd maar. Om het publiek aan je zijde te krijgen moet je nou eenmaal af en toe over de ruggen en borsten van de allerzwaksten in de samenleving wat punten scoren. En daar hoeft niemand zich voor te schamen. We hebben het nu toch allemaal gezien.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Als we alleen Wim Pijbes uitzetten, zijn we al de helft van de toestroom kwijt.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31/08/2015 by in Columns Volkskrant.