De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

19. Verstandig

‘Niet dat ik op hem ga stemmen hoor…’ Matthijs van Nieuwkerk haastte zich te verduidelijken dat zijn programma er geen in de zendtijd voor politieke partijen was geworden. Maar man, wat had hij er zin in. Zo’n heerlijke, druistige, jonge knul. Als de mensen in het land het niet zo smerig zouden vinden, zou je hem hier toch vol op de mond pakken? En nogmaals: ik ga niet op hem stemmen, per se, maar wat een talent! Toch jongens? En pas op hoor. Laat je niet inkapselen. Word in godsnaam niet Haags. Blijf jong. Blijf druistig. Man. Jesse Klaver. Wat een geweldenaar.

Ook de Betrouwbare Mannetjes vonden het schitterend, die halve Marokkaan die ondanks VMBO in godbetert Roozendaal was opgeklommen naar een plekje naast neusjes van de bestuurlijke zalm als Louis Bontes en Helma Neppérus. Maar de gedachten aan zijn voorganger hielden ons meer bezig.

We waren er meteen uit geweest, toen Bram van Ojik de stekkerdoos van Jolande Sap overnam. Ging niks worden. Die ongeschminkte Pierrot zou zich bij elke interruptie opnieuw voor moeten stellen. Van de regen in het net-zo-vervelende-grijze-miezer-weer. Toch, langzaamaan raakten we gehecht aan het fletse bastaardkind van Gene Hackman en Jaap Stobbe. Altijd spannend natuurlijk, die ruzietjes tussen Pechtold en Wilders, maar na verloop van tijd verlangde je toch naar rust. En juist dan stapte Bram naar voren om het geheel met wat relativering of een witz in perspectief te zetten. Dit was precies waar de kiezer behoefte aan had. Iemand die een beslissing op verstand durft te nemen. God, wat hadden we er naast gezeten. Tot dinsdag dus, toen hij besloot het stokje over te dragen aan de jeugd. Typisch. Juist nu hij zich als het verstandige alternatief kon profileren, als de kalmte na de storm, juist nu mensen smachten naar wijsheid, moest meneer wéér de verstandigste zijn.

Kom op nou, Bram. Kijk naar Adriaan van Dis, Seymour Hersh, Halina Reijn. De mensen zijn gek op oudjes. En iedereen neemt aan de lopende band beslissingen die evident onverstandig zijn. En natuurlijk, dan loop je wel eens met een Kalashnikov door de De Clerqstraat in Amsterdam, heb je soms zomaar een paar jaar met een komodovaraan in huis gewoond, of probeer je in godsnaam maar je vlakke liedje achter je diepe decolleté te verstoppen. Maar het gaat uiteindelijk helemaal niet om gelijk hebben. Als er maar wat bij te winnen valt.

En da’s dan weer beneden Brams stand. Die heeft liever gelijk dan dat hij wint. Winnen is voor losers. Nooit zal hij voor effectbejag kiezen als het de redelijkheid in de weg zit. Nooit zijn persoonlijke verhaal in de strijd gooien als dat er eigenlijk niet toe doet. Nee, was hij maar half zo Haags als zijn opvolger, dan had hij er nu nog gewoon gezeten.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Ik reken toch in ieder geval op wat extra punten van Rusland.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31/08/2015 by in Columns Volkskrant.