De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

20. Drama

De redactie was ‘verbijsterd, overvallen, en verdrietig’. En dus was de hele voorpagina voor hem. Voor Sjuul. Goed, er was nog een bannertje met een hobbezak-update. En een bescheiden advertentie van Telfort. Maar voor de rest was het één groot hart onder de riem. Allemaal waren ze ‘een beetje Sjuul’, hetgeen volgens de huidige wisselkoers nauwelijks minder Sjuul is dan Sjuul zelf.

Nee, net toen we dachten dat de Krant van Wakker Nederland de kop niet verder in de eigen kont kon steken, besloten ze aan de Basisweg in Amsterdam dit gezinsdrama maar even de straat op te slingeren: ‘Hoe moet het verder met De Telegraaf nu jij niet meer handenwrijvend richting nieuwsdienst komt hollen met een geniaal idee? Wij, de redactie van de grootste krant van Nederland, weten het even niet meer.’ Ja hoor. Daar biggelden de waterlanders al over onze bedrijfstablet. Potdomme emoties. Niks Sjuul I stay or Sjuul I go. Gewoon, schouder aan schouder met z’n allen, hopsa, pontificaal achter de gewezen hoofdredacteur gaan staan. Mooi man. En ook niet onaardig: toch nog een keer een verzetskrantje gemaakt.

De Betrouwbare Mannetjes waren gespannen. Halve finales Eurovisie Songfestival, dat werd weer een avondje gedwongen ironisch twitteren van heb ik jou daar. Bovendien spookte de uitzending van Pauw van de vorige avond nog door ons hoofd. Eva Jinek, Myrthe Hilkens, Olaf Koens, Sophie Hilbrand, en Özcan Akyol waren op uitnodiging van het programma naar Sicilië geweest om met eigen ogen de bootvluchtelingenproblematiek te bekijken en nu mochten de ‘opiniemakers’ hun bevindingen delen en met elkaar in debat. Gelukkig voor dat laatste was onze licht-masochistische dorpsfilosoof Thierry Baudet ook mee. En waar Thierry, daar herrie. En dus kregen we – alle goede bedoelingen ten spijt – uiteindelijk het verslag van een schoolreisje, waarbij iedereen vooral vond dat die ene echt superknappe jongen de hele tijd echt superstom had zitten doen. Wat was dit? Waarom moesten hier BN’ers voor op reis? Waarom een debat? En belangrijker: weekendje Sicilië met vijf (!) fotogenieke (!!), jeugdige opiniemakers en dan ons niet meevragen?

Goed. Het was zover.

Het gitaartje, de stem, dat veel te vroege refrein. Met hevig armzwaaien werd de lucht doorlopend door het pak gepompt. En hoewel Trijntje de succesvolle continu-de-ogen-op-elkaar-gericht-houden-tactiek van de Common Linnets leek te hebben overgenomen, waiaiaiai-den zij en haar hobbezak een verloren wedstrijd.

Te klein nieuws te groot willen maken, te groot nieuws te klein. Het was één grote janboel. Terwijl, zet gewoon een paar actievoerende Telegraaf-redacteuren bij Pauw, bewaar je voorpagina met koeienletters voor de bootvluchtelingen in het Middellandse Zeegebied, en laat Thierry in hemelsnaam een keertje thuis.

Ondertussen waren namens Finland een paar bejaarde, punk rockende mongooltjes het podium opgekropen. Eindelijk konden we even ontspannen. Het mocht dan onderhand overal kermis zijn, hier was alles tenminste als vanouds.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

David Letterman: douze points.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31/08/2015 by in Columns Volkskrant.