De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

22. Kinderachtig

‘Wij zijn de vaandeldragers van de waarden van hardwerkend Nederland. Die ruiken niet naar spruitjes, die ruiken naar vrijheid.’ Onze premier peperde de Grote Dikke Ikken op het VVD-congres nog maar eens in waar zij voor stonden. De praktijkvoorbeelden vlogen door de zaal. Hij had zelfs iemand op een verjaardagsfeestje gesproken die klaagde dat hij nog tien jaar moest werken. Om te kotsen vond Mark dat. Zoek een andere baan als je het niet leuk vindt. Energiezuigende zeiksnor.

De Betrouwbare Mannetjes zouden niet meer weten hoe spruitjes ruiken. Bij ons wasemt sinds enkele dagen tegen half vijf de lucht van Knorr Surinaamse Roti met Peultjes en Maïs door het huis. Niks geen ge-stomwijf en wat-vind-jij-ervan-Mees meer, wij houden er sinds het opvoedstuk van Sheila Sitalsing een straf Surinaams regime op na. Konden we meteen wat discipline bijbrengen voor de avondvierdaagse. Lekker buiten, beetje bewegen, en daarna afgepeigerd naar bed.

Maar als we moesten geloven wat we er over lazen, was het een heuse kwelling. Een wandelende Jaminzakkenparade, geen potje met vet te bekennen, en ouders die zelfs al tijdens de drinkpauze de wijn tevoorschijn trekken, die dan ook nog eens niet te zuipen is. Verschrikkelijk. Sowieso, al dat kindergelazer.

Sinds Daphne Deckers besloot schrijfster te zijn en de wereld zowel met haar postnatale ‘ontplofte egel’ als met het ‘pedagoochelen’ kennis liet maken, staat het iedereen vrij zich te beklagen over het ouderschap. Zeuren over kleine kinderen is naast het weer (benauwd he?) het ultieme sociale glijmiddel. En als glijmiddel ergens van pas komt is het wel in het contact met andere jonge vaders en moeders. Lekker kankeren over al die vermoeiende verplichtingen, glaasje erbij. En als je je nageslacht niet wil aanpakken, dan ga je gewoon voor andere ouders. Heel precies hoeft dat allemaal niet. Je kan prima je eigen Caraïbische opvoeding uit de jaren zeventig afzetten tegen die van een handjevol hedendaagse Amsterdamse kakkers. Gewoon. Gezellig zaniken. Dan mag de rest weer zeuren over jou. Kan ik nog iemand bijschenken?

En dus gooiden wij het de laatste avond ook over een andere boeg: wat een gedoe, hè? Onmogelijk tijdstip ook. Het is eenvoudiger om eigenhandig alle pgb-toelages langs te brengen dan je kinderen op tijd op het startpunt te krijgen. Het enige wat uit die keeltjes komt is gekrijs onder een viaduct. En had de moeder van Sterre haar bakfiets vol Grüner Veltliner nou godverdomme weer vol in de zon geparkeerd? Nee hoor, blij als het er op zit.

Hadden we toch nog een heerlijke eendaagse gehad. We waren één groot succes. Overal doken medestanders op. Er werden zelfs koude pilsjes aangeboden. God, dat we dit niet eerder hadden gedaan. En we zien ze morgen weer bij zwemles! Prima dat die wandelaartjes het naar hun zin hebben gehad, maar uiteindelijk gaat het om de Grote Dikke Ons, de ouders van jonge kinderen. Vaandeldragers van de allerbelangrijkste waarde van hardwerkend Nederland: hartgrondig klagen.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening.

Doe maar een glaasje wit. Lekker.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31/08/2015 by in Columns Volkskrant.