De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

23. Jan

Zever-honderd-vijftig-duizend euro. Voor drie jaar. De Betrouwbare Mannetjes lieten de Ionica Smeets in zichzelf even los, en rekenden elkaar de droomtransfer van Jan Mulder van Het Nieuwsblad naar het eveneens Belgische Het Laatste Nieuws maar even voor: tweehonderdvijftig duizend euro per jaar, gedeeld door laten we zeggen vijftig stukjes, vijf onthouden, nul aanhalen… dan komt dat dus neer… op… vijfduizend euro per column.

Als een volleerd voetbalmakelaar had onze testosteronbompa de twee kranten tot verdubbelwaanzin gedreven en binnen no-time tilde de Persgroep, tevens uitgever van de Volkskrant, vooruitlopend op de aantrekkende economie Mulders oorspronkelijke gage van vijfhonderd euro per column naar het tienvoudige. Poeh. Zaten we dan. Ineens begrepen we hoe de speelsters van het Nederlands Elftal zich moeten voelen. De posterboy van de Belgische Droom kon het zelf overigens keurig verantwoorden: ‘Ik heb in het verleden wel eens schrijnende toestanden meegemaakt, waarbij columnisten zonder pardon op straat werden gezet. Dat laat ik mij niet gebeuren, daarom kon ik eigenlijk niet om dit aanbod heen.’ Geen speld tussen te krijgen. We zagen de bankmanagers al driftig meeschrijven.

Het geld van Ome Jan kreeg onmiddellijk de aandacht die het verdiende: terwijl de redacties krimpen en de ZZP’ers overal te horen krijgen dat er geen enkele financiële ruimte is, kan voor de man die zelf maandelijks allerhande graaiers in een lijstje ‘heerlijke ergernissen’ rangschikt, de poeplap kennelijk nog wel getrokken worden! Het ging helemaal los, zoals Eva ‘het ging helemaal los’ Jinek graag mag zeggen. Oh God, daar gaan we weer. Typisch Nederlands gezeur. Als je ook maar een beetje meer verdient dan een ander heb je hier de poppen aan het dansen. Nee hoor, niks dan kinnesinne.

Zeggen wat er allemaal niet deugt en daar dan heel veel mee verdienen. Schitterend toch? Johan Cruijff doet niet anders. En laten we eerlijk zijn, ook wij zouden precies hetzelfde doen (hallo meneer Van Thillo!). Natuurlijk, het is veel geld, maar hoe kom je er anders in vredesnaam achter hoe de Meesterergeraar over de zaken denkt? En laten we vooral niet doen alsof wij hier nooit te veel geld pompen in aftakelend materiaal dat als een razende tussen Nederland en België op en neer moet rijden. Bovendien, die Belgen importeren in ieder geval nog leuke stukjes. Wij moeten het doen met het onleesbaar lyrische romanticusgeneuzel van Hugo Camps. Nee, zie het gewoon als shoppen bij de Kiloknaller. Als jij het niet doet doet een ander het wel en zolang je je niet afvraagt waar het vlees vandaan komt, is er in feite niets aan de hand.

Jan Mulder. Zomaar geworden waar hij het meest van geniet. Nooit meer wachten tot het einde van de maand. Hij is 24 uur per dag, zeven dagen in de week zijn persoonlijke vicieuze ergernis, een zelfvoorzienende moppermachine. Man, het was nu al een heerrr-lij-ke maand. Ook zonder Matthijs. Eindelijk zijn eigen nummer 1.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Een Zilveren Nipkowschijf voor Onze Man in Teheran! Benieuwd wie er uiteindelijk gewonnen heeft.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31/08/2015 by in Columns Volkskrant.