De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

24. P.C.

Gerard Cox had de tekst lekker eenvoudig gehouden zodat de aanwezige allochtonen ook mee konden zingen. ‘Na na na na na na’ ging het liedje. Geweldig. Everybody loves Cox. Behalve ene Fatima dan. En dat mocht de rest van de wereld weten ook. Haar ingezonden brief werd door de kwade genius achter Toen Was Geluk Heel Gewoon persoonlijk beantwoord. Met een paar rechtse directen en een bonusgebbetje over een zwarte voetballer liet Geer weten geen racist te zijn en gek te worden van de verstikkende werking van Politieke Correctheid. Wake up and smell the Cox, Fatima! Zo doen wij dat hier.

Zijn collega Lenette van Dongen wilde er nog wel even op reageren. Die vond het ook geen goeie grap. Niet nuttig bovendien. ‘We hebben een fijn systeem van vrijheid van meningsuiting in dit land maar sommige grappen kunnen ook te ver gaan’, aldus de drs. P.C. van het vaderlands cabaretgebeurentje. Als de grap intelligent was geweest dan had ze het beter begrepen. De Betrouwbare Mannetjes haalden opgelucht adem. Bleken we al die tijd gewoon te dom voor de spitsvondigheden van Lenette van Dongen.

Humor en Politieke Correctheid. De laatste weken kan je er minder eenvoudig omheen dan om een 9-jarige Turk met suikerziekte. De gezellige onderbuikwitzen van Mr. Cox waren niet het enige dat de chronisch verontwaardigden in beweging bracht. De vooraanstaande wetenschapper en misogyne moppentopper Tim Hunt mag inmiddels uitzien naar een nieuwe baan, en een verslaggever van deze krant moest, nadat hij de ‘als een kerel serverende’ Serena Williams afzette tegen de ‘huisvrouwenservice’ van haar opponente, zich nota bene verantwoorden bij La Ombudsvrouwtje.

De open zenuwen zijn inmiddels zo talrijk dat er bijkans vaker excuses geëist worden voor foute grappen dan de EO ze aanbiedt voor hun programma’s. Voor je het weet is alles uit zijn verband getrokken en word je behandeld alsof je gisteren nog Zuid Afrikaanse- en Rhodesische Vlaggetjesdag hebt gevierd. Tuurlijk, je weet nooit of andermans Moskeemop niet enkel dient om zijn eigen dubieuze mening wat op te vrolijken, en andersom weet je niet precies waarom en door wie er gelachen wordt om jouw opmerking over namaaknegerinnen. Toch moeten ze gemaakt worden. Foute grappen zijn hét ventiel voor de druk die continu aardig en beleefd doen nou eenmaal veroorzaakt. En laten we wel wezen, er zijn altijd wel mensen beledigd. Met name joden.

Enfin.

Minderheden zijn een makkelijk mikpunt. Toch scharen wij ons achter Gerard Cox. De man die onze jeugd bevlekte met Wederopbouwnostalgie, een onuitputtelijke drang om zijn Rotterdamse minderwaardigheidscomplex te ventileren, en natuurlijk Sjoerd Pleijsier. Hij heeft voor een keer gelijk, het ís een verstikkende periode. Gelukkig weten wij een ding zeker: later lachen we er om. Tenzij iemand tegen die tijd besluit er een gekostumeerde sitcom over te maken uiteraard.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Jezus, wat een zelfgenoegzaam zeikstukje.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31/08/2015 by in Columns Volkskrant.