De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

25. Thuis

Het waren prachtige plaatjes. Jeanine had haar schoenen uitgedaan. Net als Edith trouwens. Even lekker het Nederlandse zand tussen de tenen. Mark en Lodi namen geen enkel risico en hadden ook Jetta gewoon van het terras mee het strand op getrokken. Je weet immers maar nooit in dit land. Nee, iedereen vond het reuze. Ard van der Steur toonde zich de VVD-variant van Hans Spekman door er binnen en buiten de Kamer gemakshalve dezelfde dresscode op na te houden. En kijk! Jeroen! Apetrots op z’n nieuwe bal. Zie ‘m toch eens vrolijk spelen met Klaas Dijkhof. Ronald Plasterk er vlak achter, hopend dat ze hem zouden vragen of hij soms ook even mee wilde doen.

De Betrouwbare Mannetjes namen de enorme stapel werk die bij thuiskomst lag te wachten door. We hadden al roamende natuurlijk het nodige meegekregen, maar potdikkeme, het waren een paar hete weekjes geweest: de strandtenteigenaar die de doodzieke Pieter Steinz had geweigerd en beveiligd moest worden na een ongekende Denial Of Service aanval op de sociale media. De journalist die met een knuppelachtig kapmes naar intimiderende Marokkanen had staan zwaaien, waarna het paraat hebben van een kapmes kennelijk minder opmerkelijk werd geacht dan puberende klootzakjes. En de krant die zich de woede van de Amerikaanse courtesy police en hun nimmer stakende Nederlandse collega’s op de hals haalde door het N-woord (‘nigger’) in een kop te gebruiken en een gezellige illustratie van een bewust stereotiep roetmoppie bij te voegen.

Iedereen was boos en niemand kreeg de minste tijd om uit te puffen. Er viel geen enkele lijn in te ontdekken, alles ging kris kras door elkaar. Nee, het dunkte ons dat met name de thuisblijvers een stukje vakantie goed hadden kunnen gebruiken.

We zochten de foto’s van de heidag van het kabinet nog een keer op. De Aarsmannetjes in ons hoefden geen moeilijke hoornen bril op te zetten om te zien welke doorzichtige droom hier werd uitgedragen: een spiegel voor Nederland, waar alle neuzen gezellig dezelfde kant op staan. Links en rechts gebroederlijk naast elkaar, de zwakkeren in de samenleving gezamenlijk ondersteunend. Een plek waar nieuwkomers gewoon zichzelf kunnen zijn, ongeacht hoe ze gekleed gaan. Een plek ook waar zelfs werklozen het gevoel kunnen hebben dat ze nog gewoon meedoen, als het balletje maar eindelijk eens hun kant op komt rollen. Het contrast met de realiteit kon niet groter.

Ja, met alle respect natuurlijk, we hoopten dus dat we de boel hier na 100+ columns wel even alleen achter konden laten. Maar blijkbaar kunnen we onze kont nog niet keren of de hele flikkerse bende ontaardt óf in woedende chaos óf in gekunstelde eensgezindheid. Nee hoor, heel jammer dit. Wij pakken het wel weer op. Goed dat we terug zijn.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Met zo’n nieuw noodpakket leg je natuurlijk nooit een lekkere basis voor Grentrificatie.

 

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 02/09/2015 by in Columns Volkskrant.