De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

38. Taart

De eindtune klonk al. Meesterpatissier Robèrt van Beckhoven had zojuist een mooi puntje van de Dacquoise afgesneden en Matthijs van Nieuwkerk prikte opgewekt zijn vork in de taart: ‘Ik krijg nu een heel raar bericht hier voor mijn snufferd. Heeft niks met deze taart te maken: Nederland – Duitsland afgelast. Verdacht pakketje. Bleek ongevaarlijk. Stadion ontruimd.’ Hij nam een flinke hap. ‘Heerlijke taart zeg. Verdorie. Formidabele taart. Luchtig is ie.’

De reacties waren iets minder luchtig. Het programma was al door het stof gegaan nadat het brein achter de tweets van @dwdd zich iets te vrolijk had gemaakt over het seizoensrecord voor de thema-uitzending van maandag, en nu weer een uitglijder: taart belangrijker dan terreur, dan begrijp je de impact toch gewoon niet? En waarom pas een half uur nadat het bekend was? Het is toch verdomme live? Hup, naar Hannover.

Alle met blauw-wit-rode lichtbundels beschenen landmarks waren voorbij gekomen, alle ooggetuigen waren aan het woord geweest. En ondertussen verdrongen de amateur-experts zich om de meest originele invalshoek: dit is dus precies wat je nu niet moet doen. Die oorlogsretoriek, dat was de vorige keer ook geen succes. En als we daar bombarderen, dan kan je een reactie hier toch gewoon verwachten? Zijn die jongens trouwens niet een product van onze verwaarlozing? En waarom hoorden we niemand over Beiroet? Men was zo druk met duiden en verklaren dat ze in de stukjes helaas geen ruimte overhielden voor een oplossing van het probleem. Alles om die angstaanjagende willekeur maar niet onder ogen te hoeven zien. Dat er iets bestaat waar je zelf niets tegen kunt doen.

Zolang het niet stil wordt, hebben we in ieder geval nog de schijn van controle. Dus blijven we doorpraten, zelfs als koningin Beatrice eigenlijk niks nieuws meer toe te voegen heeft en Jeroen Pauw op donderdagavond dan maar die Franse straatpianist uitnodigt voor een versie van Imagine waar een gemiddelde goederenlift zich nog kapot voor zou schamen. Als een ritje in de achtbaan, waarbij het karretje steeds langzamer omhoog kruipt, en je het moment vreest dat het helemaal stil valt, omdat je je daarna alleen nog maar schrap kunt zetten voor de onvermijdelijke val.

Nee, het gebeurt zelden en het is voor ons ook niet leuk, maar de Betrouwbare Mannetjes hebben de oplossing ook niet. Uiteindelijk hebben we allemaal te kampen met het besef van een nieuwe realiteit. Overwegend rustig met hier en daar een aanslag. Maar één ding weten we wel. Als zelfs Matthijs van Nieuwkerk zijn angst kan dresseren, dan kunt u het zeker. Dat geilen op kijkcijfers, het voortdurend gebruik van het woord ‘dresseren’, het zij ‘m allemaal vergeven. Gewoon taart vreten. Man. Met volle mond luchtig een terreurupdate brengen op het moment dat het jou schikt. Een formidabeler middelvinger richting IS hebben we tot nu toe niemand zien geven.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Vroeger hadden Belgen hooguit altijd een mes in de auto.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 20/04/2016 by in Columns Volkskrant.