De Betrouwbare Mannetjes

Voor een Betrouwbare Mening

41. Huize Doofpot

Opa Ivo en stuurse zwager Fred zijn nog maar net halfnaakt de garderobekast in gefrommeld, als zoons Ard en Klaas opeens in opmerkelijk grote mannenpakken op de bank zitten. Stiekeme overlegjes links, stiekeme overlegjes rechts. Vader Mark komt handen te kort om alles in de goede banen te leiden. En hopsakee, daar vliegt de hysterische echtgenote Anouschka voorbij met nog meer spulletjes voor haar confettiwinkel. Huispoedel Brummie kijkt nergens van op. Maar, wat is dat? De bel gaat! Oh nee! Het is die dekselse Inspecteur Handjeplak! Als dat maar goed komt!

De Betrouwbare Mannetjes hadden de pennen geslepen om de VVD pop-up voorstelling ‘Huize Doofpot’ helemaal naar z’n moeder te recenseren. Als we de afgelopen dagen iets hadden geleerd was het dat je met een beetje stevige recensie meer bereikt dan met een gepeperde column. Nu weten wij weinig van ingewikkelde gerechten, maar des te meer van variété. Als kinderen van een generatie die bij gebrek aan televisiezenders noodgedwongen het hele oeuvre van John Lanting tot zich heeft genomen, durven wij ons gerust expert te noemen.

Wij kennen de VVD nog als serieus gezelschap dat weinig licht verteerbare, maar hoogstaande stukken serveerde. Maar de laatste jaren zijn ze uit hun jasje gegroeid. We moeten eerlijk zijn, dat is niet altijd bevorderlijk voor de kwaliteit. Te vaak wordt gekozen voor de makkelijke weg door loyaliteit te verkiezen boven competentie, en de regie laat regelmatig te wensen over. Ook hier. Het verhaal rammelt aan alle kanten, de timing van de acteurs is soms armoedig, en het gezelschap overspeelt hier en daar zijn hand. Vooral Fred, die zich het hele stuk door de mond laat snoeren, wil maar niet overtuigen. Het gestuntel van Anouschka, de zweverige schoonzus ‘Edith’ die overal krachten in ziet, het zijn elementen die misschien op de lachspieren werken, het maakt de toch al overvloedige chaos er niet overzichtelijker op.

Toch zijn de benodigde ingrediënten ruimschoots aanwezig. Er wordt ouderwets gedraaid en verstoppertje gespeeld. We zien een familie die zich door geraffineerde miscommunicatie steeds dieper in de nesten werkt, totdat de situatie onhoudbaar lijkt, en alleen nog een nieuwe ronde inventief gegoochel met woorden kan voorkomen dat een of meerdere karakters met de billen bloot moeten. Fargo meets Piet Bambergen. En eerlijk is eerlijk, Marten Oosting zet gewoon een ijzersterke Handjeplak neer.

Je moet je tegenwoordig nou eenmaal specialiseren om het tegen de populariteit van de one man show op te kunnen nemen. En dat is precies wat de VVD hier gedaan heeft. Een bijna vergeten klassieker presenteren waarvan nog maar weinigen het vakmanschap beheersen om het te kunnen maken. Wie heeft een slap aftreksel van het White House Correspondents Dinner nodig als Mark Rutte zich keer op keer een meester toont in een oer-Hollandse traditie: Het Theater van de Lach. Het was de twee keer zo hoog uitgevallen productiekosten allemaal meer dan waard. ***

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

En toen kwam er een olifantje met een hele kleine snuit…

Veel plezier van uw nieuwe mening!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 20/04/2016 by in Columns Volkskrant.